Οι αναποτελεσματικές σιτιστικές πρακτικές είναι κάτι που συχνά παρατηρούμε στις οικογένειες των παιδιών που παρουσιάζουν δυσκολίες γύρω από το φαγητό. Στον κύκλο της ανησυχίας γύρω από τη σίτιση έχουμε δει πως ο εξαναγκασμός κατανάλωσης τροφής είναι μια μορφή πίεσης (εκτός δε του ότι είναι κακοποιητικό). Ας διερευνήσουμε, μέσα από δύο ερωτήσεις, τις αναποτελεσματικές σιτιστικές πρακτικές που δημιουργούν πίεση και γιατί ως γονέας μπορεί να τις χρησιμοποιώ.
- Γιατί το κάνω; Εάν η απάντηση είναι να κάνω το παιδί μου να φάει περισσότερο ή να δοκιμάσει μια τροφή τότε αυτό θα το αντιληφθεί ως πίεση.
- Πως αντιδρά το παιδί; Εάν το παιδί διαμαρτύρεται, αντιστέκεται, γυρίζει το κεφάλι του, αρνείται, διαπραγματεύεται, αγχώνεται, κάνει gag ή παρουσιάζει τάση για εμετό, κλαίει τότε δέχεται πίεση (ότι μορφή κι αν έχει αυτή).
Μερικές μορφές και παραδείγματα εξαναγκασμού:
- Μα τι μεγάλο αγόρι, έφαγες όλο το μήλο σου.
- Εάν με αγαπάς θα το φας.
- Πρέπει να φας τις δύο μπουκίτσες για να πάρεις το γλυκό.
- Μου ζήτησες να το μαγειρέψω, τώρα θα το φας.
- Να, έλα να δούμε το αγαπημένο σου παιδικό (και εγώ παράλληλα σε ταΐζω).
- Σου ανοίγω το στόμα και σε ταΐζω.
- Εάν δεν φας, ο μπαμπάς δεν θα σε αγαπά.
- Κρατάω το κουτάλι μπροστά από το στόμα του παιδιού μέχρι να το φάει.
- Φα’το, είναι πολύ καλό για σένα.
